فراتر از تجارت تایر، یک موزه هنری قرار داشت: شوجیرو ایشیباشی ثروت را به فرصت هایی برای آینده تبدیل کرد."،

مجموعه را برای اولین بار با هنر مواجه می کنیم."،

در سال 1952، موزه هنر بریجستون در کیوباشی، توکیو افتتاح شد. در سال 1956، او مرکز فرهنگی ایشیباشی را به زادگاهش کورومه اهدا کرد. در سال 1961، او بیشتر مجموعه هنری خود را به بنیاد ایشیباشی اهدا کرد، و در سال 1969 برای یک موزه جدید، "هنر مدرن" را اهدا کرد.^[2][3]

اگر این گاهشماری را فقط از نظر مقدار و مقیاس بخوانید، در نهایت با "کمک های مالی بزرگ از سوی افراد بسیار موفق" مواجه خواهید شد. روش دیگری برای خواندن آن وجود دارد. اثری که در دست یک فرد بود به مقصد تعطیلات شخصی تبدیل می شود و جایی که کودک برای اولین بار چیز واقعی را می بیند.

حتی اگر موزه ای بسازید، برای همیشه دوام نخواهد داشت. آنچه ما به جای می گذاریم تنها در صورتی زنده می ماند که کار کسانی که آن را حفظ می کنند، به نمایش می گذارند، تحقیق می کنند و از بازدیدکنندگان استقبال می کنند. من می خواهم به جانشینی فکر کنم، از جمله حضور افرادی که مقاصد بنیانگذار را پذیرفته و پرورش می دهند.

مسئله ترک چیزی 300 سال بعد را می توان با در دسترس قرار دادن آن برای استفاده امروز آغاز کرد. بخشی از دانش خود را به اشتراک بگذارید. ابزارهای استفاده نشده را به افرادی که به آنها نیاز دارند متصل کنید. اگرچه مقیاس ممکن است متفاوت باشد، کار باز کردن ارزش برای دیگران در دستان ما است.