نور عصر از پنجره می‌تابید و آرام روی رگه‌های چوب جابه‌جا می‌شد. دفتری را برداشت که پدرش از آن استفاده می‌کرد. «بیش از آنکه بخواهم شرکت را به ارث ببرم، می‌خواستم کار این آدم‌ها برای آینده بماند.» روایت از همین جملهٔ آرام آغاز شد.
آنچه به ارث بردم، بیش از شرکت،
آرزوهای آدم‌ها بود.
چه چیزی باعث شد تصمیم بگیرید کسب‌وکار خانوادگی را ادامه دهید؟
در جوانی می‌خواستم توانایی‌ام را در دنیای بیرون بیازمایم. قصد بازگشت به کسب‌وکار خانوادگی را نداشتم. اما روزی که پس از مدت‌ها به کارگاه رفتم، نظرم عوض شد.
استادی که از کودکی می‌شناختم، مثل همیشه در جای همیشگی‌اش چوب می‌تراشید. با دیدن او از پشت، برای نخستین بار حس کردم نمی‌خواهم این کار از بین برود.
میراث فقط ساختمان و دستگاه نیست. دانشی است که در دست آدم‌ها نشسته و غروری که بی‌کلام دست‌به‌دست شده است. آغاز راه، فهمیدن همین بود.
«تغییر می‌کنیم تا آنچه مهم است پابرجا بماند.
فکر می‌کنم از تکرار همین کار،
سنت شکل می‌گیرد.»
در دفتر پدر،
تنها یک سطر.
از آنچه به ارث برده‌اید، هنوز چه چیزی برایتان ارزشمند است؟
دفتر پدرم. یادداشت سفارش‌ها و اندازهٔ مواد در آن نوشته شده است؛ نه نظریه‌های بزرگ مدیریت. اما گوشهٔ یک صفحه نوشته بود: «به زندگی استفاده‌کننده، فراتر از امروز فکر کن.»
نه فقط رضایت مشتری امروز، بلکه روزی را هم در نظر بگیریم که فرزندش از آن استفاده می‌کند. با آن یک سطر فهمیدم چرا پدرم همیشه بر آسان بودن نگهداری تأکید داشت.
وقتی به محصول تازه‌ای فکر می‌کنم، به همان جمله برمی‌گردم. پاسخ دادن به سلیقهٔ روز مهم است، اما می‌خواهم چیزی بسازم که هرچه بیشتر استفاده شود، دلبستگی به آن بیشتر شود. این همان هسته‌ای است که نمی‌خواهیم تغییر کند.
در کنار زندگی کسی،
صد سال بعد.
دوست دارید چه آینده‌ای به جا بگذارید؟
خوشحال می‌شوم اگر صد سال بعد هم ساخته‌های ما در زندگی کسی حضور داشته باشند. حتی اگر نام سازنده فراموش شده باشد، اشکالی ندارد. چیزی باشند که با لمسش آرام بگیری و بخواهی تعمیرش کنی و دوباره به کارش ببری.
همچنین می‌خواهم شرکتی باقی بگذارم که جوانان شاغل در آن بتوانند با افتخار از کارشان بگویند. مهارت و روایت تنها زمانی به آینده پیوند می‌خورند که نفر بعد آنها را دریافت کند.
