Naast de bandenhandel lag een kunstmuseum: Shojiro Ishibashi veranderde rijkdom in kansen voor de toekomst.

Een verzameling maken, iemands eerste ontmoeting met kunst.

In 1952 werd het Bridgestone Museum of Art geopend in Kyobashi, Tokio. In 1956 schonk hij het Ishibashi Cultureel Centrum aan zijn geboorteplaats Kurume. In 1961 schonk hij het grootste deel van zijn kunstcollectie aan de Ishibashi Foundation, en in 1969 schonk hij de bouwkosten voor een nieuwe vleugel van het Nationaal Museum voor Moderne Kunst, Tokio.^[2][3]

Als je deze chronologie alleen in termen van bedrag en omvang leest, kom je uit op ``grote donaties van zeer succesvolle mensen.'' Er is een andere manier om het te lezen. Een werkstuk dat in handen was van een individu wordt iemands vakantiebestemming, en een plek waar een kind voor het eerst het echte werk ziet. Bezit verandert in ontmoeting.

Zelfs als je een museum bouwt, zal het niet eeuwig duren. Wat we achterlaten zal alleen overleven als het werk van degenen die het bewaren, tentoonstellen, onderzoeken en bezoekers verwelkomen, doorgaat. Ik zou graag willen nadenken over de opvolging, inclusief de aanwezigheid van mensen die de bedoelingen van de oprichter ontvangen en koesteren.

De vraag om iets over 300 jaar achter te laten, kan worden gestart door het beschikbaar te maken voor iemand die het vandaag nog kan gebruiken. Deel één stukje van je eigen kennis. Verbind ongebruikte tools met mensen die ze nodig hebben. Hoewel de schaal anders kan zijn, ligt het werk om waarde voor anderen open te stellen in onze handen.