صندلی‌ای در ورودی کارگاه بود. لبه‌های نشیمن گرد شده بود و روی دسته‌ها رد تماس مکرر دست دیده می‌شد. «فوراً فهمیدم پدرم آن را ساخته است.» روزی که مدیر نسل دوم آن صندلی را پذیرفت، جرقه‌ای برای بازنگری در کار شرکت زده شد.
CHAPTER 01
پشت خراش‌ها،
زندگی را دیدم.
چه چیزی باعث شد بیشتر روی تعمیر تمرکز کنید؟
وقتی تازه مدیریت شرکت را به عهده گرفتم، فقط به ساخت مبلمان نو و رساندن آن به افراد بیشتر فکر می‌کردم. عرضهٔ محصول تازه و افزایش فروش؛ تصور می‌کردم وظیفه‌ام همین است.
روزی مشتری صندلی قدیمی‌ای آورد که در زمان پدرم خریده بود و پایه‌هایش لق شده بود. گفت: «به عوض کردنش فکر کردم، اما اگر بشود ترجیح می‌دهم تعمیرش کنم.» وقتی دلیل را پرسیدم، گفت از نشستن روی آن و گفت‌وگوی هر صبح با خانواده‌اش لذت می‌برد.
برای ما یک صندلی بود، اما برای او سال‌ها زندگی در آن جمع شده بود. خراش‌ها و تغییر رنگ، نشان استفاده‌اند. با نگاه کردن فقط به جدول فروش، ادامهٔ آن زندگی را ندیده بودم.
«نمی‌خواهم روز تحویل مبلمان،
پایان کار ما باشد.»
CHAPTER 02
دربارهٔ آنچه می‌ماند،
با هم تصمیم می‌گیریم.
ادامهٔ کار تعمیر، شیوهٔ کارتان را تغییر داده است؟
ابتدا سعی می‌کردم تا جای ممکن همه‌چیز مثل نو شود. اما یک‌بار گفتند: «این خراش را نگه دارید.» ظاهراً یادگار کودکی فرزندشان بود. فهمیدم چیزی که ما تمیز و زیبا می‌دانیم، لزوماً همان چیزی نیست که مشتری برایش ارزش قائل است.
حالا پیش از شروع، می‌پرسیم استفاده از کدام قسمت دشوار است و وسیله کجا به کار می‌رود. بعد دربارهٔ تعمیر یا حفظ بخش‌ها گفت‌وگو می‌کنیم. دربارهٔ استحکام نمی‌توان فقط بر اساس ظاهر تصمیم گرفت. محدودهٔ استفادهٔ ایمن و کارهای دشوار را از ابتدا توضیح می‌دهیم.
البته همه‌چیز قابل تعمیر نیست. گاهی هزینه به قیمت مبلمان نو نزدیک می‌شود. باز هم دلیل را توضیح می‌دهیم و انتخاب را به مشتری می‌سپاریم. فکر می‌کنم زمانی که صرف این گفت‌وگو می‌شود هم بخشی از کار ماست.
این تجربه به ساخت مبلمان تازه هم کمک می‌کند؟
بله. مبلمانی که برای تعمیر برمی‌گردد، وضعیت پس از استفاده را نشان می‌دهد: فشار به این قسمت وارد می‌شود؟ اگر این قطعه تعویض‌پذیر بود، عمر بیشتری داشت؟ دانسته‌هایی که با فکر کردن صرف در کارگاه به دست نمی‌آمد، وارد طراحی بعدی می‌شود.
CHAPTER 03
کاری که بتوان آن را
به صاحب بعدی سپرد.
می‌خواهید چه آینده‌ای برای کارگاه به جا بگذارید؟
نمی‌خواهم تجربهٔ تعمیر فقط در حافظهٔ چند استاد بماند. مواد، مراحل و حتی تردیدها را ثبت می‌کنیم تا جوان‌ترها هم بخوانند. حس دست با کاغذ منتقل نمی‌شود، اما مسیر فکر را می‌توان حفظ کرد. دوست دارم با رجوع به این یادداشت‌ها، کنار هم کار عملی کنیم.
وقتی صندلی تعمیرشده‌ای را پس دادیم، مشتری گفت: «می‌خواهم روزی آن را به فرزندم بدهم.» هنوز نمی‌توانم صد سال آینده را کامل تصور کنم. اما آماده کردن همین صندلی برای سپردن به نفر بعد، کاری است که از امروز می‌توان انجام داد.
شاید شرکت هم همین‌طور باشد. به جای کامل کردن همه‌چیز در دورهٔ خودم، جایی برای دست بردن نفر بعد باقی بگذارم. امیدوارم کاری را که از پدر گرفتم، این‌گونه منتقل کنم.
