فهرستبستن
YAMATO DENSHI / WORLD EDITION
فارسی
← فهرست روایت‌هاTHE INTERVIEW

غذا امید به فردا می آورد.
ماموریت یاسویوکی امموری

" در مورد آن فکر کردم. من واقعاً در مورد آن فکر کردم." از تحویل شیر، او بدون هیچ تجربه ای وارد تجارت سوشی شد. بازخورد سخت مشتریان، انتقال به ایستگاه های راه آهن، و سوشی مشترک در بیمارستان: یاسویوکی اومه‌موری (رئیس شرکت) از Umemori Honten به یاد می آورد که چگونه توانست مردم را در قلب تجارت خود قرار دهد.

انتشار به‌روزرسانی ناشر 大和伝志اصول تحریریه
پرتره یاسویوکی اومه‌موری (رئیس شرکت) با کت و کلاه سرآشپز سفید
یاسویوکی اومه‌موری (رئیس شرکت) — Umemori Honten.

"به هیچ وجه خوب نشد." یاسویوکی اومه‌موری (رئیس شرکت) روزهای اولیه خود را در تجارت سوشی به یاد می آورد. قبل از آن، او تجارت تحویل شیر خانواده اش را اداره می کرد. او هرگز سوشی درست نکرده بود و ماهی درست نکرده بود.

امروزه، کسب و کار Umemori Honten شامل تولید و فروش سوشی، فروشگاه های ایستگاه راه آهن، و کلاس های تولید سوشی می شود. در طول مسیر، اومه‌موری (رئیس شرکت) ماموریتی پیدا کرد: کمک به ساختن جامعه ای که در آن مردم به یکدیگر اهمیت می دهند. ما از او در مورد زمان هایی که همه چیز به هم می خورد، لحظه ای که او متوجه شد چه چیزی را برای نسل های آینده به اشتراک می گذارد، و کلماتی را که می تواند برای من بخواهد به اشتراک بگذارد، پرسیدیم.

Yasuyuki Umemori | رئیس و مدیر نماینده، Umemori Honten
Umemori Honten که در نارا مستقر است، سوشی تولید و می فروشد و تجربیات تولید سوشی را ارائه می دهد. Umemori از کسب و کار تحویل شیر خانواده اش به سوشی نوار نقاله نقل مکان کرد و بعداً به فروشگاه های ایستگاه راه آهن و تجربیات فرهنگ غذایی گسترش یافت.
پرتره یاسویوکی اومه‌موری (رئیس شرکت) با کت و کلاه سرآشپز سفید
یاسویوکی اومه‌موری (رئیس شرکت) — Umemori Honten.

"من برای هر چیزی باز بودم": از تحویل شیر تا سوشی

— اول، می توانید درباره کاری که امروز انجام می دهید به ما بگویید؟

رئیس شرکت اومه‌موری ما سوشی می‌سازیم و می‌فروشیم. ما مغازه‌هایی در داخل ایستگاه‌های راه‌آهن، و کلاس‌های سوشی‌سازی داریم - مدرسه سوشی ما. بیش از ده سال، 500000 نفر به آن کلاس‌ها آمده‌اند. در کنار مدرسه، ما یک تجارت پستی نیز داریم.

ما سوشی تماری - تکه‌های گرد و کوچک سوشی - را از طریق پست و در ایستگاه‌های راه آهن می‌فروختیم، اما جایی نداشتیم که مردم بنشینند و آن را بخورند. بنابراین رستورانی در کیوتو افتتاح کردیم. همچنین کلاس‌های سوشی‌سازی را در آنجا ارائه می‌دهیم. در ادامه، می‌خواهیم تجربیات فرهنگی را در مرکز سوشی به بازدیدکنندگان سوشی ارائه دهیم.

— اولین بار چگونه وارد تجارت سوشی شدید؟

رئیس شرکت اومه‌موری کسب و کار خانوادگی ما تحویل شیر بود. پدرم در اداره دولتی محلی کشاورزی و کار می کرد و در عین حال گاو نگهداری می کرد. آنها را می دوشید و شیر را تحویل می داد. بعداً خرده فروش شدیم و شیر را از یک شرکت لبنی می خریدیم و آن را تحویل می دادیم. من خودم حدود سیزده سال این کار را انجام می دادم.

من به سختی روی آن کار کردم، واقعاً سخت. همراه با خواهر بزرگترم. اما شروع کردم به فکر کردن که صرف چند دهه آینده برای اداره تجارت شیر با او کمی زیاد خواهد بود. بنابراین من واقعاً برای هر چیزی باز بودم.

سپس شخصی که از طریق تجارت شیر می شناختم، اتفاقاً گفت: "سوشی با تسمه نقاله در حال محبوب شدن است. آیا دوست دارید در مورد آن بشنوید؟"همه چیز اینگونه شروع شد.

- آیا با شروع کار همه چیز به آرامی پیش رفت؟

رئیس شرکت اومه‌موری به هیچ وجه خوب پیش نمی رفت. ما سرآشپزهای سوشی آموزش دیده نبودیم، می بینید. ما هرگز سوشی درست نکرده بودیم، ماهی درست نکرده بودیم، هرگز با چاقو دست نکشیدیم یا سوشی را برش ندادیم. هیچ کدام از این کارها را انجام نداده بودیم. دلیلی وجود نداشت که انتظار داشته باشیم به آرامی پیش برود، آیا؟

ما در طول تعطیلات تابستانی خوب عمل کردیم، زیرا خانواده‌های رستورانی با بچه‌ها به آنجا آمدند. سپس، ناگهان، فروش در سپتامبر به نصف کاهش یافت. اوضاع واقعاً سخت شد، اما ترک یک گزینه نبود. پدرم وام را تضمین کرده بود تا بتوانم شروع کنم. من فقط بعد از چهار ماه نتوانستم آن را ترک کنم.

وقتی ترک میز را کنار گذاشتید، باید ادامه دهید. وقتی تصمیم می گیرید که این کار را انجام دهید، شروع به یافتن راه هایی برای عملی کردن آن می کنید.

بازخوردی که کمتر می خواست بشنود رستوران را تغییر داد

— وقتی همه چیز خوب پیش نمی رفت، از کجا شروع کردید؟

رئیس شرکت اومه‌موری من نمی دانستم چه کار کنم، بنابراین باید برای خودم فکر می کردم. یک دستگاه چاپ دست دوم خریدم و پوسترها و بروشورها را چاپ کردم. انواع چیزها را امتحان کردم، از جمله آنچه که اکنون به آن توزیع اعلامیه درب خانه می گوییم.

بعد فکر کردم چه کاری بیشترین کمک را می‌کند و تصمیم گرفتم نظر مردم محله را دربارهٔ مغازه‌مان بشنوم. راستش شنیدن همین حرف‌ها از همه سخت‌تر است. بالاخره وقتی مشتری نمی‌آید، یعنی مغازه خوش‌نام نیست. بااین‌حال فکر کردم گوش دادن از هر کاری مفیدتر است. چیزی که شنیدم این بود که مواد روی سوشی کیفیت خوبی ندارند و برنج سوشی هم خوش‌طعم نیست.

اما این مفید بود. اگر برنج سوشی بد بود، می‌توانستم به سادگی برنج را عوض کنم. رویه‌هایی که از دفتر مرکزی می‌آمدند دو بار فریز شده بودند، بنابراین شروع به خرید موادی کردم که فقط یک بار منجمد شده بودند. قبلاً هرگز آنها را برش نمی‌دادم، اما چاقویی برداشتم و یاد گرفتم. فکر می‌کنم این واقعاً تفاوتی ایجاد کرد.

همانطور که چیزهای مختلف را امتحان کردم، متوجه شدم که اقدام واقعاً نتیجه داد. فروش شروع به بهبود کرد و برای بیش از 30 ماه متوالی ما از ارقام سال قبل سبقت گرفتیم. تا جایی که می توانم بگویم همه چیز به خوبی پیش می رود بهبود یافتیم.