นอกเหนือจากธุรกิจยางรถยนต์แล้ว ยังมีพิพิธภัณฑ์ศิลปะ: โชจิโระ อิชิบาชิเปลี่ยนความมั่งคั่งให้เป็นโอกาสสำหรับอนาคต

สร้างคอลเลกชั่นที่ผู้คนสัมผัสงานศิลปะครั้งแรก

ในปี 1952 พิพิธภัณฑ์ศิลปะบริดจสโตนเปิดทำการในเมืองเคียวบาชิ โตเกียว ในปี 1956 เขาได้บริจาคศูนย์วัฒนธรรมอิชิบาชิให้กับเมืองคุรุเมะ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา ในปี 1961 เขาได้บริจาคงานศิลปะส่วนใหญ่ของเขาให้กับมูลนิธิอิชิบาชิ และในปี 1969 เขาได้บริจาคค่าก่อสร้างสำหรับปีกใหม่ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่แห่งชาติ โตเกียว^[2][3]

หากคุณอ่านลำดับเหตุการณ์นี้เฉพาะในแง่ของจำนวนและขนาด คุณจะได้รับ ``การบริจาคจำนวนมากจากผู้ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง'' มีวิธีอ่านอีกวิธีหนึ่ง ผลงานที่อยู่ในมือของแต่ละบุคคลกลายเป็นจุดหมายปลายทางในวันหยุดของใครบางคน และสถานที่ที่เด็กได้เห็นของจริงเป็นครั้งแรก การครอบครองกลายเป็นการเผชิญหน้า

ถึงจะสร้างพิพิธภัณฑ์ก็จะไม่คงอยู่ตลอดไป สิ่งที่เราทิ้งไว้ข้างหลังจะคงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อผลงานของผู้อนุรักษ์ จัดแสดง ค้นคว้า และต้อนรับผู้มาเยือนยังคงดำเนินต่อไป ผมอยากจะคิดถึงการสืบทอด รวมถึงการปรากฏตัวของผู้คนที่รับและเลี้ยงดูเจตนารมณ์ของผู้ก่อตั้ง

คำถามของการทิ้งบางสิ่งไว้ 300 ปีต่อจากนี้ สามารถเริ่มต้นได้โดยการทำให้ใครๆ ก็สามารถนำไปใช้ได้ในวันนี้ แบ่งปันความรู้ของตนเองสักชิ้น เชื่อมต่อเครื่องมือที่ไม่ได้ใช้เข้ากับผู้คนที่ต้องการมัน แม้ว่าขนาดอาจแตกต่างกัน แต่งานในการเปิดคุณค่าให้ผู้อื่นนั้นอยู่ในมือของเรา