แสงยามบ่ายจากหน้าต่างค่อย ๆ เคลื่อนผ่านลายไม้ เขาหยิบสมุดที่พ่อเคยใช้ขึ้นมา “มากกว่าจะรับช่วงบริษัท ผมอยากเก็บรักษางานของคนเหล่านี้ไว้ให้อนาคตครับ” เรื่องราวเริ่มต้นจากคำพูดเรียบง่ายนั้น
สิ่งที่ผมรับช่วงต่อไม่ใช่เพียงบริษัท
แต่คือความตั้งใจของผู้คน
อะไรทำให้คุณตัดสินใจรับช่วงกิจการของครอบครัวครับ
ตอนหนุ่ม ๆ ผมอยากออกไปลองความสามารถของตัวเองในโลกภายนอก ไม่ได้คิดจะกลับมาทำธุรกิจของครอบครัวเลยครับ แต่ความคิดนั้นเปลี่ยนไปในวันที่ผมกลับไปเยี่ยมโรงงานหลังจากห่างหายไปนาน
ช่างฝีมือที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เด็กยังไสไม้อยู่ที่เดิมเหมือนทุกครั้ง พอเห็นแผ่นหลังของเขา ผมก็รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าไม่อยากให้งานนี้หายไปครับ
สิ่งที่ควรส่งต่อไม่ได้มีแค่อาคารหรือเครื่องจักร แต่ยังมีภูมิปัญญาที่อยู่ในมือของผู้คน และความภูมิใจที่ถ่ายทอดต่อกันมาโดยไม่ต้องพูด การได้ตระหนักถึงสิ่งนี้คือจุดเริ่มต้นครับ
“เปลี่ยนแปลงเพื่อรักษาสิ่งสำคัญ
ผมคิดว่าการทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คือสิ่งที่ก่อให้เกิดประเพณี”
ในสมุดของพ่อ
มีข้อความเพียงบรรทัดเดียว
ในบรรดาสิ่งที่ได้รับมา มีอะไรที่คุณยังให้ความสำคัญอยู่จนถึงวันนี้ครับ
สมุดของพ่อครับ ในนั้นมีทั้งบันทึกคำสั่งซื้อและขนาดวัสดุ ไม่ได้เขียนทฤษฎีบริหารที่ยิ่งใหญ่อะไร แต่ตรงมุมของหน้าหนึ่งมีข้อความว่า “คิดให้ไกลไปถึงคนที่ใช้ต่อจากผู้ใช้ในวันนี้”
ไม่ใช่แค่ทำให้ลูกค้าตรงหน้าพอใจ แต่ต้องคิดไปถึงวันที่ลูกของเขาจะได้ใช้ด้วย ข้อความเพียงบรรทัดเดียวนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงใส่ใจเรื่องการดูแลรักษาให้ง่ายมาโดยตลอด

เวลาคิดผลิตภัณฑ์ใหม่ ผมจะกลับไปนึกถึงคำพูดนั้น การตอบรับกระแสก็สำคัญ แต่ผมอยากทำของที่ยิ่งใช้นานก็ยิ่งผูกพัน นั่นคือหัวใจที่เราไม่อยากเปลี่ยนครับ
อยู่เคียงข้างใครสักคนในอีกหนึ่งร้อยปี
ในชีวิตประจำวันของเขา
จากนี้คุณอยากส่งต่ออนาคตแบบไหนครับ
ผมคงดีใจถ้าอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า สิ่งที่เราทำยังอยู่ในชีวิตของใครสักคน ถึงคนจะลืมชื่อผู้ทำไปแล้วก็ไม่เป็นไรครับ แค่สัมผัสแล้วรู้สึกสบายใจ และอยากซ่อมเพื่อใช้ต่อ ผมอยากให้มันเป็นสิ่งของแบบนั้น
และผมอยากส่งต่อบริษัทที่คนรุ่นใหม่ซึ่งทำงานที่นี่สามารถเล่าเรื่องงานของตัวเองได้อย่างภูมิใจ เพราะทั้งทักษะและเรื่องราวจะเชื่อมไปถึงอนาคตได้ ก็ต่อเมื่อมีคนรุ่นต่อไปรับเอาไว้ครับ























