ผู้ซื้อและผู้ที่ชื่นชอบผลิตภัณฑ์อาจเป็นคนละคนกัน
การ์ดรูปภาพกูลิโกะในปี 1922 มาพร้อมกับการ์ดรูปภาพ ประวัติความเป็นมาของบริษัทบันทึกอุปกรณ์นี้และตัวขนมเองเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาของการก่อตั้งบริษัท ริอิจิไม่เพียงแต่จัดการกับผู้ใหญ่ที่กังวลเรื่องโภชนาการเท่านั้น[2]
Bittercup ／ Wikimedia Commons ／ CC BY-SA 4.0
ตามประวัติของเล่นอย่างเป็นทางการ โลงของเล่นถูกนำมาใช้ในปี 1929 แนวคิดเบื้องหลังแนวคิดนี้คือการมองว่าทั้งการกินและการเล่นเป็นกิจกรรมที่สำคัญสำหรับเด็ก องค์ประกอบดังกล่าวทำให้ความเพลิดเพลินยังคงอยู่แม้หลังจากรับประทานขนมหวานไปแล้ว[3]
คงจะเร็วเกินไปที่จะละทิ้งแนวคิดนี้ว่าเป็นเพียงการแจกของรางวัลเพื่อกระตุ้นให้เกิดการซื้อ เหตุผลที่ผู้ใหญ่พึงพอใจและเหตุผลที่เด็กต้องการอาจไม่ตรงกันเสมอไป แม้ว่าเราจะอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับโภชนาการ ความเพลิดเพลินของเด็กก็จะไม่เพิ่มขึ้น ในทางกลับกัน ความเพลิดเพลินเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะสนองการตัดสินใจของผู้ใหญ่ที่ซื้อผลิตภัณฑ์
ด้วยการใส่ค่าสองค่าลงในกล่อง คุณสามารถตอบสนองต่อผู้คนที่แตกต่างกันด้วยผลิตภัณฑ์เดียว อย่างไรก็ตาม หากค่าใดค่าหนึ่งกลายเป็นข้อแก้ตัว ความสัมพันธ์ก็จะพังทลายลง ยิ่งอุปกรณ์แข็งแกร่งขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของเด็ก ๆ คุณภาพของขนมและความจริงใจของคำอธิบายก็จะยิ่งถูกตั้งคำถามมากขึ้น คุณค่าของความสนุกสนานไม่ใช่ใบอนุญาตที่ทำให้คุณไม่ต้องรับผิดชอบอื่น ๆ
นอกเหนือจากขนมหวานแล้ว อาชีพของ Riichi ยังรวมถึงยาและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์[4] ฉันไม่ต้องการที่จะคาดเดาเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากประสบการณ์นั้นนอกเหนือจากสิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง อย่างไรก็ตาม หากคุณพิจารณาผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ โดยไม่แยกจากกัน แต่ในบริบทว่าใครเป็นคนเลือก ใครใช้ และสิ่งที่พวกเขาคาดหวัง คุณจะเห็นได้อย่างชัดเจนถึงความฉลาดของการก่อตั้งบริษัท
สืบทอดการตีความ YAMATO DENSHI
หนึ่งกล่อง สองชุดแห่งความคาดหวัง
ผมจะลองดึงคนที่ตัดสินใจซื้อและผู้ที่จะใช้จริงแยกกัน ถ้าให้เหตุผลตามที่แต่ละคนตกลงเป็นคำพูดจะพบว่าความสะดวกสบายเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ อย่างไรก็ตาม ยิ่งเพิ่มความสนุกก็ยิ่งต้องการตรวจสอบคำอธิบายและความรับผิดชอบที่มีคุณภาพมากขึ้นเท่านั้น