Wyrażanie wygody jako obietnicy, którą każdy może zrozumieć.
W 1975 roku ogłoszono politykę rozwoju TA-Q-BIN i zespół składający się z młodych ludzi pracował nad jej wprowadzeniem w życie. Kiedy rozpoczął się 20 stycznia 1976 r., jego celem był region Kanto i spełniał takie warunki, jak długość, szerokość i wysokość nie przekraczająca 1 metra, waga do 10 kg i opłata 500 jenów. Są to warunki początkowe, a nie aktualne warunki korzystania z usługi.[1]
Azchael ／ Wikimedia Commons ／ CC BY 2.0
Zawężenie warunków ułatwia podjęcie decyzji pomiędzy akceptantem a wnioskodawcą. W systemie, w którym wszystkie pakiety akceptowane są w drodze indywidualnych negocjacji, uzyskanie wyceny zajmuje więcej czasu i część osób rezygnuje przed skorzystaniem z usługi. Wyjaśniając zakres obsługiwanych artykułów, zamawianie jednego przedmiotu stanie się łatwiejszą częścią codziennego życia.
Raport roczny za 2016 rok wymienia politykę rozwoju TA-Q-BIN jako myślenie z perspektywy użytkownika, skierowanie do szerokiego grona klientów i osiągnięcie zarówno jednolitej obsługi, jak i redukcji kosztów.[3] Projekt uniemożliwiał pozostawienie grzeczności i wydajności oddzielnym działam.
Według historii firmy, ogólnokrajowa sieć na poziomie prefektury została ukończona w 1991 roku.[2] Od początku nie dotarło to do całego kraju od razu. Dla użytkownika możliwość wysłania czegoś zależy nie tylko od miejsca, w którym zostanie to zaakceptowane, ale także od systemu po stronie odbiorcy.
Na tym polega trudność w jakości w branży usługowej. Nawet jeśli pierwszy punkt kontaktu będzie miły, jeśli obietnica zostanie utracona podczas sortowania, transportu lub dostawy, doświadczenie klienta nie będzie dobre. Zadaniem rozwijania sieci jest nie tylko zwiększenie liczby baz, ale także umożliwienie ludziom w różnych lokalizacjach dotrzymania tej samej obietnicy.
伝Interpretacja YAMATO DENSHI
Spójne obietnice usług ułatwiają korzystanie z usług.
Usługi, które za każdym razem mają inne opłaty, cele i żądania, są trudniejsze w użyciu dla początkujących użytkowników. Tworząc standardy, które można ujednolicić, należy także zdecydować, kto będzie decydował o wyjątkach. Dzięki temu wygoda nie będzie zależeć wyłącznie od dobrej woli osób znajdujących się na miejscu.