"Het ging helemaal niet goed." Zo herinnert Yasuyuki Umemori (bedrijfspresident) zich zijn vroege dagen in de sushi-industrie. Daarvoor had hij het melkbezorgbedrijf van zijn familie gerund. Hij had nog nooit sushi gemaakt of een vis bereid.
Tegenwoordig omvat het bedrijf van Umemori Honten de productie en verkoop van sushi, winkels op treinstations en lessen in het maken van sushi. Gaandeweg vond Umemori (bedrijfspresident) een missie: helpen een samenleving op te bouwen waarin mensen voor elkaar zorgen. We vroegen hem naar de keren dat er dingen mis gingen, het moment waarop hij ontdekte wat het delen van voedsel zou kunnen betekenen, en de woorden die hij wil achterlaten voor toekomstige generaties.
Umemori Honten, gevestigd in Nara, produceert en verkoopt sushi en biedt ervaringen met het maken van sushi. Umemori stapte over van het melkbezorgbedrijf van zijn familie naar lopendebandsushi en breidde zich later uit naar treinstationwinkels en eetcultuurervaringen.
"Ik stond voor alles open": van melkleveringen tot sushi
— Kunt u ons eerst vertellen over het werk dat u vandaag doet?
President Umemori We maken en verkopen sushi. We hebben winkels in treinstations en lessen in het maken van sushi - onze sushischool. In tien jaar tijd zijn 500.000 mensen naar die lessen gekomen. Naast de school runnen we ook een postorderbedrijf.
We verkochten temari-sushi (kleine, ronde stukjes sushi) per postorder en op treinstations, maar we hadden geen plek waar mensen konden gaan zitten en het konden eten. Daarom openden we een restaurant in Kyoto. We bieden daar ook lessen sushi maken aan. In de toekomst willen we individuele bezoekers aan Japan culturele ervaringen bieden, waarbij sushi en eten centraal staan.
— Hoe kwam u voor het eerst in de sushi-business terecht?
President Umemori Ons familiebedrijf was de melkbezorging. Mijn vader boerde en werkte op het plaatselijke overheidskantoor, terwijl hij ook koeien hield. Hij molk ze en leverde de melk. Later werden we een detailhandelaar, we kochten melk van een zuivelbedrijf en leverden die. Dat heb ik zelf ongeveer dertien jaar gedaan.
Ik heb er hard aan gewerkt, heel hard. Samen met mijn oudere zus. Maar ik begon te denken dat het een beetje veel zou zijn om de komende decennia samen met haar de melkhandel te runnen. Dus ik stond eigenlijk voor alles open.
Toen zei iemand die ik kende via de melkhandel: "Sushi met lopende band wordt populair. Wil je er graag meer over horen?"Zo is het allemaal begonnen.
— Ging alles soepel toen je begon?
President Umemori Het ging helemaal niet goed. We waren geen getrainde sushichefs, zie je. We hadden nog nooit sushi gemaakt, nooit een vis bereid, nooit een mes gehanteerd of sushi-toppings gesneden. We hadden er niets van gedaan. Er was geen reden om te verwachten dat het soepel zou gaan, toch?
We hebben het redelijk goed gedaan tijdens de zomervakantie, omdat dit het soort restaurant was waar gezinnen met kinderen naartoe kwamen. Toen daalde de omzet in september plotseling met de helft. Het werd heel moeilijk, maar stoppen was geen optie. Mijn vader had de lening gegarandeerd, zodat ik kon beginnen. Ik kon niet zomaar na vier maanden stoppen.
Als je het stoppen eenmaal van tafel hebt gehaald, moet je doorgaan. Als je besluit dat je het gaat doen, begin je manieren te vinden om het te laten werken.
De feedback die hij het minst wilde horen, veranderde het restaurant
— Toen het niet goed ging, waar begon je dan?
President Umemori Ik wist niet wat ik moest doen, dus moest ik zelf nadenken. Ik kocht een tweedehands drukmachine en drukte posters en flyers. Ik probeerde van alles, waaronder wat we nu huis-aan-huisfolders zouden noemen.
Toen vroeg ik me af wat het grootste verschil zou maken, en dacht: 'Laten we eens kijken wat mensen in de buurt denken.' Dat is het laatste wat je wilt horen. Mensen komen tenslotte niet omdat je reputatie slecht is. Maar ik dacht dat luisteren het meeste zou helpen. En wat ik hoorde was: 'De toppings zijn slecht,' en 'De sushirijst smaakt niet lekker.'
Maar dat was wel handig. Als de sushirijst slecht was, kon ik gewoon de rijst verwisselen. De toppings die van het hoofdkantoor kwamen waren twee keer bevroren geweest, dus begon ik ingrediënten te kopen die maar één keer bevroren waren geweest. Ik had ze nog nooit eerder gesneden, maar ik pakte een mes en leerde het. Ik denk dat dat echt een verschil maakte.
Toen ik verschillende dingen probeerde, ontdekte ik dat het ondernemen van actie echt resultaten opleverde. De verkoop begon te verbeteren en gedurende meer dan dertig opeenvolgende maanden versloegen we de cijfers van vorig jaar. We herstelden tot het punt waarop ik kon zeggen dat het redelijk goed ging.