Het middaglicht uit het raam schoof langzaam over de houtnerf. Hij pakte een notitieboek dat zijn vader had gebruikt. ‘Het ging me niet zozeer om het overnemen van het bedrijf. Ik wilde dat het werk van deze mensen een toekomst had.’ Met die rustige woorden begon zijn verhaal.
Meer dan een bedrijf
erfde ik de verwachtingen van mensen.
Wat deed u besluiten het familiebedrijf over te nemen?
Toen ik jong was, wilde ik mezelf in de buitenwereld bewijzen. Ik was niet van plan terug te keren naar het familiebedrijf. Dat veranderde toen ik na lange tijd de werkplaats bezocht.
Een vakman die ik sinds mijn jeugd kende, bewerkte hout op zijn vaste plek, zoals altijd. Toen ik hem zo zag, dacht ik voor het eerst: ik wil niet dat dit werk verdwijnt.
Niet alleen gebouwen en machines zijn het waard om door te geven. Er is ook wijsheid die in handen leeft, en trots die zonder woorden wordt overgedragen. Dat besef was het begin.
‘Veranderen om te behouden wat ertoe doet.
Volgens mij wordt dat steeds opnieuw doen
uiteindelijk traditie.’
In het notitieboek van zijn vader,
één enkele zin.
Wat van uw erfenis koestert u nog steeds?
Het notitieboek van mijn vader. Het staat vol bestellingen en materiaalafmetingen, niet met grootse managementtheorieën. Maar in een hoek van een pagina schreef hij: ‘Denk verder dan de huidige gebruiker.’
Niet alleen de klant tegenover je blij maken, maar ook denken aan de tijd dat diens kinderen het gebruiken. Door die ene zin begreep ik waarom mijn vader onderhoudsgemak zo belangrijk vond.
Bij een nieuw product keer ik terug naar die woorden. Inspelen op trends is belangrijk, maar ik wil dingen maken waaraan mensen steeds meer gehecht raken naarmate ze die langer gebruiken. Dat is de kern die we niet willen veranderen.
Over honderd jaar,
nog deel van iemands dagelijks leven.
Wat voor toekomst wilt u achterlaten?
Ik zou blij zijn als over honderd jaar iets van ons nog bij iemands leven hoort. De naam van de maker mag vergeten zijn. Ik hoop dat het prettig aanvoelt, en dat mensen het willen repareren en opnieuw gebruiken.
En ik wil een bedrijf achterlaten waar jonge mensen trots over hun werk kunnen vertellen. Vaardigheden en verhalen bereiken de toekomst pas als een ander ze overneemt.
