"Myślałem o tym. Naprawdę o tym myślałem: „przeprowadzka na stacje kolejowe
— I to doprowadziło do tego, że dzisiaj prowadzisz firmę na dworcu kolejowym?
Prezes Umemori Przez dziesięć lat pracowałem nad spłatą długu i w końcu mi się to udało. Potem wróciłem do Nara i założyłem kilka ruchliwych restauracji. Ale przybyły duże sieci. Konkurenci otworzyli się wokół nas, a ja ostatecznie zamknąłem nasze restauracje.
Zamknięcie restauracji jest trudne, wiesz. W momencie zamknięcia sprzedaż się kończy. Ale pod koniec następnego miesiąca nadal musisz zapłacić za składniki. Kiedy nadchodzi dzień wypłaty, musisz płacić pensje, a sprzedaż nie wpływa. Płace, dostawcy – i tak musisz im wszystkim zapłacić. To było naprawdę trudne.
Mniej więcej wtedy ktoś przedstawił mi strategię biznesową Lanchester: różne podejścia do mniejszych graczy i liderów rynku. Moje doświadczenie z sushi z przenośnika taśmowego nauczyło mnie, że nie mogę przetrwać w otoczeniu dużych sieci. W promieniu pięciu lub dziesięciu minut jazdy samochodem w każdym kierunku byli konkurenci. Potrzebowałem miejsca mniej narażonego na tę konkurencję. Wtedy pomyślałem: „Stacja kolejowa.”
Na stacji nie spodziewałbyś się kilku sklepów z sushi tuż obok siebie. To była Nara, więc podszedłem do Kintetsu. Podszedłem do nich i zapytałem: „Czy pozwolilibyście mi otworzyć sklep z sushi?” Tak zaczęła się nasza działalność na stacji kolejowej.
— W miarę wzrostu konkurencji ponownie zastanowiłeś się nad miejscem, w którym prowadzisz działalność.
Prezes Umemori Myślałem o tym. Naprawdę o tym myślałem. Nie miałem odpowiedzi. Nie miałem już pieniędzy i zastanawiałem się, co robić. Nie mogłem też spłacić długu.
— Skąd znalazłeś energię, żeby dalej próbować?
Prezes Umemori Po prostu musiałem to zrobić. Naprawdę nie było wyboru pomiędzy chcieć tego, a nie robić. Po pierwsze, musiałem zarabiać na życie. To było dla mojej rodziny.
A kiedy już prowadzisz firmę, masz pracowników. Kiedy myślałem o ochronie ich miejsc pracy i wypłacie im wynagrodzeń, nie byłem w stanie debatować, czy wszystko jest beznadziejne, czy w porządku. Musiałem po prostu dalej pracować i od tego zacząłem.
Stopniowo moja perspektywa się poszerzała. Następnie pojawił się pomysł pracy na rzecz społeczności lokalnej. Tak widzę postęp.
Od pracy na własny rachunek do prowadzenia firmy, która dba o ludzi
— Jak wpadłeś na pomysł służenia lokalnej społeczności?
Prezes Umemori Kiedy słuchałem różnych osób, zaczęło to mieć sens. Pracownicy nie będą ciężko pracować tylko po to, żeby kupić szefowi mercedesa, prawda? Brzmi to oczywisto, ale o to właśnie chodzi.
Myślę, że zrozumiałe jest zacząć od zadbania o siebie. Oczywiście masz rodzinę na utrzymaniu. Ale samo to nie przekona Twoich pracowników. Ty też musisz o nich dbać. A jeśli nie pójdziesz dalej i nie będziesz prowadzić biznesu z korzyścią dla społeczeństwa, klienci też nie będą chcieli Cię wspierać.
— Jakimi zasadami się kierujesz podejmując decyzje biznesowe?
Prezes Umemori Uważam Kazuo Inamoriego za swojego mentora. Nauczyłem się od niego oceniania rzeczy poprzez pytanie, jak powinniśmy się zachowywać jako istoty ludzkie. Co to znaczy? Nie kłam. Nie bierz tego, co należy do kogoś innego. To zwykłe rzeczy, ale myślę, że są ze wszystkich rzeczy najważniejsze.
Podczas naszych zajęć z robienia sushi widzimy różnych ludzi dobrze się bawiących i uśmiechniętych. Również poza granicami kraju. Naszą misją jest pomoc w budowaniu społeczeństwa, w którym ludzie troszczą się o siebie nawzajem.
Bez względu na narodowość, rasę, płeć, niepełnosprawność, chorobę czy religię, chcę, aby każdy, kto przyjdzie do Umemori, wychodził z uśmiechem. Mam nadzieję, że doprowadzi to do społeczności pełnych uśmiechu na całym świecie i spokojnego społeczeństwa. Taka jest misja leżąca u podstaw sposobu, w jaki prowadzimy obecnie firmę.
