"Ik heb erover nagedacht. Ik heb er echt over nagedacht": de verhuizing naar treinstations
— En dat heeft geleid tot het spoorwegbedrijf dat u vandaag de dag runt?
President Umemori Tien jaar lang heb ik gewerkt met als doel de schuld af te betalen, en uiteindelijk is dat gelukt. Toen kwam ik terug naar Nara en bouwde een aantal drukke restaurants op. Maar de grote ketens kwamen. Overal om ons heen gingen concurrenten open en uiteindelijk sloot ik onze restaurants.
Het sluiten van een restaurant is moeilijk, weet je. Zodra je sluit, stopt de verkoop. Maar aan het eind van de volgende maand moet je nog steeds betalen voor de ingrediënten. Als de betaaldag aanbreekt, moet je de lonen betalen zonder dat er omzet binnenkomt. Lonen, leveranciers, je moet ze nog steeds allemaal betalen. Het was echt zwaar.
Rond die tijd liet iemand mij kennismaken met de bedrijfsstrategie van Lanchester: verschillende benaderingen voor kleinere spelers en marktleiders. Mijn ervaring met lopende band sushi had me geleerd dat ik niet kon overleven omringd door grote ketens. Er waren concurrenten binnen een rit van vijf tot tien minuten in elke richting. Ik had een plek nodig die minder blootgesteld was aan die concurrentie. Toen dacht ik: "Een treinstation.
In een station zou je niet meerdere sushiwinkels naast elkaar verwachten. En dit was Nara, dus benaderde ik Kintetsu. Ik ging naar hen toe en zei: "Zou je mij een sushiwinkel willen laten openen?" Zo zijn onze stationszaken begonnen.
— Naarmate de concurrentie groeide, heroverwoog u de plaats waar u zaken deed.
President Umemori Ik heb erover nagedacht. Ik heb er echt over nagedacht. Ik had de antwoorden niet. Ik had geen geld meer en vroeg me steeds af wat ik moest doen. Ik kon de schuld ook niet terugbetalen.
— Waar haalde je de energie vandaan om het te blijven proberen?
President Umemori Ik moest het gewoon doen. Er was echt geen keus tussen het willen doen en het niet doen. Ten eerste moest ik de kost verdienen. Het was voor mijn gezin.
En als je eenmaal een bedrijf runt, heb je werknemers. Toen ik erover nadacht om hun baan te beschermen en hun loon te betalen, kon ik niet debatteren over de vraag of alles hopeloos of goed was. Ik moest gewoon blijven werken, en dat is waar ik begon.
Gaandeweg werd mijn perspectief groter. Vervolgens kwam het idee om voor de lokale gemeenschap te gaan werken. Zo zie ik de vooruitgang.
Van voor zichzelf werken tot het runnen van een bedrijf dat voor mensen zorgt
— Hoe bent u op het idee gekomen om de lokale gemeenschap te dienen?
President Umemori Toen ik naar verschillende mensen luisterde, begon het logisch te worden. Werknemers gaan toch niet hard werken om voor de baas een Mercedes te kopen? Het klinkt voor de hand liggend, maar dat is het punt.
Ik denk dat het begrijpelijk is om eerst voor jezelf te zorgen. Natuurlijk heb je een gezin dat je moet onderhouden. Maar dat alleen zal je werknemers niet overtuigen. Je moet ook voor hen zorgen. En tenzij je verder gaat en het bedrijf runt ten behoeve van de samenleving, zullen klanten je ook niet willen steunen.
— Op welke principes richt u zich bij het nemen van zakelijke beslissingen?
President Umemori Ik zie Kazuo Inamori als mijn mentor. Wat ik van hem heb geleerd is om dingen te beoordelen door te vragen hoe we als mensen moeten handelen. Wat betekent dat? Lieg niet. Neem niet wat van iemand anders is. Dat zijn gewone dingen, maar ik denk dat ze de belangrijkste dingen van allemaal zijn.
Door onze lessen sushi maken zien we allerlei mensen genieten en glimlachen. Ook over de nationale grenzen heen. Onze missie is om te helpen een samenleving op te bouwen waarin mensen voor elkaar zorgen.
Wat hun nationaliteit, ras, geslacht, handicap, ziekte of religie ook is, ik wil dat iedereen die naar Umemori komt met een glimlach vertrekt. En ik hoop dat dit leidt tot gemeenschappen vol glimlachen over de hele wereld en een vreedzame samenleving. Dat is de missie achter de manier waarop we het bedrijf nu runnen.
