"درباره آن فکر کردم. من واقعاً به آن فکر کردم ": حرکت به ایستگاه های راه آهن
— و این منجر به کسب و کار ایستگاه راه آهنی شد که امروز دارید؟
رئیس شرکت اومه‌موری من ده سال با هدف پرداخت بدهی کار کردم و در نهایت این کار را انجام دادم. سپس به نارا برگشتم و رستوران های شلوغی ساختم. اما زنجیره های بزرگ رسیدند. رقبا در اطراف ما باز شدند و من در نهایت رستوران هایمان را تعطیل کردم.
بستن یک رستوران سخت است، می دانید. لحظه ای که تعطیل می کنید، فروش متوقف می شود. اما هنوز باید برای مواد اولیه در پایان ماه بعد بپردازید. وقتی روز پرداخت فرا می رسد، باید دستمزدها را بدون هیچ فروشی پرداخت کنید. دستمزدها، تامین کنندگان - هنوز باید همه آنها را بپردازید. واقعا سخت بود.
در آن زمان، شخصی به من استراتژی تجاری لانچستر را معرفی کرد: رویکردهای مختلف برای بازیکنان کوچکتر و رهبران بازار. تجربه من با سوشی تسمه نقاله به من آموخت که نمی توانم در محاصره زنجیره های بزرگ زنده بمانم. رقیبان در فاصله پنج یا ده دقیقه ای از هر جهت بودند. من به جایی نیاز داشتم که کمتر در معرض آن قرار بگیرم." ایستگاه."
در داخل یک ایستگاه، انتظار ندارید چندین مغازه سوشی فروشی درست در کنار یکدیگر قرار گیرند. و این نارا بود، بنابراین به کینتتسو نزدیک شدم. به سمت آنها رفتم و گفتم: "به من اجازه می دهید یک مغازه سوشی باز کنم؟
— با افزایش رقابت، شما همان مکانی را که در آن تجارت می کردید تجدید نظر کردید.
رئیس شرکت اومه‌موری در مورد آن فکر کردم. واقعاً به آن فکر کردم. پاسخی نداشتم. پولی برایم باقی نمانده بود و مدام فکر می کردم که چه کار کنم. من هم نمی توانستم بدهی را بازپرداخت کنم.
— از کجا انرژی برای ادامه تلاش پیدا کردی؟
رئیس شرکت اومه‌موری من فقط باید این کار را انجام می دادم. واقعاً بین خواستن و انجام ندادن آن انتخابی وجود نداشت. اول، من باید زندگی می کردم. این برای خانواده ام بود.
و هنگامی که یک کسب و کار را اداره می کنید، کارمندان دارید. وقتی به محافظت از شغل آنها و پرداخت دستمزد آنها فکر می کردم، در موقعیتی نبودم که بخواهم در مورد ناامیدانه یا خوب بودن اوضاع بحث کنم. فقط باید به کار ادامه می دادم و از اینجا شروع کردم.
به تدریج، دیدگاه من گسترده شد. بعد ایده کار برای جامعه محلی مطرح شد. من پیشرفت را اینگونه می بینم.
از کار کردن برای خودش تا اداره یک تجارت که به مردم اهمیت می دهد
— چگونه به فکر خدمت به جامعه محلی افتادید؟
رئیس شرکت اومه‌موری همانطور که به صحبت‌های افراد مختلف گوش می‌دادم، شروع به کار کرد. کارمندان برای خرید مرسدس بنز برای رئیس کار سختی نمی‌کشند، درست است؟ واضح به نظر می‌رسد، اما نکته اینجاست.
من فکر می کنم قابل درک است که با مراقبت از خود شروع کنید. البته، شما خانواده ای برای حمایت دارید. اما این به تنهایی باعث جلب رضایت کارمندان شما نمی شود. شما باید مراقب آنها نیز باشید. و اگر بیشتر از این پیش بروید و کسب و کار را به نفع جامعه اداره نکنید، مشتریان نیز نمی خواهند از شما حمایت کنند.
— هنگام تصمیم گیری تجاری به چه اصولی روی می آورید؟
رئیس شرکت اومه‌موری من به کازوئو ایناموری به عنوان مربی خود نگاه می کنم. چیزی که از او آموخته ام این است که درباره چیزها قضاوت کنم و بپرسم که چگونه باید به عنوان یک انسان رفتار کنیم. این به چه معناست؟ دروغ نگویید. آنچه را که متعلق به شخص دیگری است نگیرید. اینها چیزهای عادی هستند، اما فکر می کنم آنها مهمترین چیزها هستند.
از طریق کلاس های سوشی سازی ما، انواع مردم را می بینیم که از خود لذت می برند و لبخند می زنند. در سراسر مرزهای ملی نیز. ماموریت ما کمک به ساختن جامعه ای است که در آن مردم از یکدیگر مراقبت کنند.
هر ملیت، نژاد، جنسیت، معلولیت، بیماری یا مذهب، من از همه کسانی که به Umemori می‌آیند می‌خواهم با لبخند آنجا را ترک کنند. و امیدوارم که این منجر به جوامعی پر از لبخند در سراسر جهان و جامعه‌ای صلح‌آمیز شود. این ماموریتی است که در پس روشی که اکنون کسب‌وکار را اداره می‌کنیم.
