Pencereden süzülen ikindi ışığı ahşabın damarlarında yavaşça ilerliyordu. Babasının kullandığı bir defteri eline aldı. “Mesele şirketi devralmaktan çok, bu insanların emeğini geleceğe taşımaktı.” Hikâye, bu sakin sözlerle başladı.
Bir şirketten çok,
insanların umutlarını devraldım.
Aile işletmesini devralmaya nasıl karar verdiniz?
Gençken dış dünyada kendimi sınamak istiyordum. Aile işine dönmeye niyetim yoktu. Uzun bir aradan sonra atölyeyi ziyaret ettiğim bir gün bu düşüncem değişti.
Çocukluğumdan beri tanıdığım bir usta, her zamanki yerinde ahşabı işliyordu. Ona bakarken ilk kez, bu işin yok olmasını istemiyorum, diye düşündüm.
Devredilmeye değer olan yalnızca binalar ve makineler değil. İnsanların ellerine yerleşmiş bir bilgi, söze dökülmeden aktarılan bir gurur da var. Başlangıç, bunu fark etmemdi.
“Önemli olanı korumak için değişmek.
Bence bunun tekrarı,
geleneğe dönüşüyor.”
Babasının defterinde,
tek bir satır.
Devraldıklarınız arasında bugün de değer verdiğiniz ne var?
Babamın defteri. Sipariş notları ve malzeme ölçüleriyle dolu; büyük yönetim teorileri yok. Ama bir sayfanın köşesinde, “Kullanan kişinin sonrasını da düşün,” yazıyordu.
Yalnızca karşımızdaki müşteriyi mutlu etmek değil, çocuklarının da kullanacağı zamanı düşünmek demekti. O tek satır, babamın bakım kolaylığına neden bu kadar önem verdiğini anlamamı sağladı.
Yeni bir ürün düşünürken o sözlere dönerim. Trendlere karşılık vermek önemli, ama kullanıldıkça daha çok bağ kurulan şeyler yapmak istiyorum. Değiştirmek istemediğimiz özümüz bu.
Yüz yıl sonra birinin
gündelik hayatında.
Nasıl bir gelecek bırakmak istiyorsunuz?
Yüz yıl sonra yaptığımız bir şey hâlâ birinin hayatında yer alsa mutlu olurum. Yapanın adı unutulabilir. Dokununca huzur veren, insanların onarıp yeniden kullanmak isteyeceği bir şey olsun isterim.
Burada çalışan gençlerin işlerini gururla anlatabildiği bir şirket bırakmak da istiyorum. Beceriler ve hikâyeler ancak bir sonraki kişi onları devraldığında geleceğe ulaşır.
