Dahan-dahang gumagalaw sa hibla ng kahoy ang liwanag ng hapon mula sa bintana. Kinuha niya ang kuwadernong ginamit ng kanyang ama. “Hindi lang ito tungkol sa paghalili sa kumpanya. Gusto kong magkaroon ng kinabukasan ang trabaho ng mga taong ito.” Nagsimula ang kuwento sa tahimik na mga salitang iyon.
Higit pa sa kumpanya,
minana ko ang mga pangarap ng mga tao.
Ano ang nagtulak sa iyong ipagpatuloy ang negosyo ng pamilya?
Noong bata pa ako, gusto kong subukan ang kakayahan ko sa labas. Wala akong balak bumalik sa negosyo ng pamilya. Nagbago iyon isang araw nang dalawin ko ang pagawaan matapos ang matagal na panahon.
Isang manggagawang kilala ko mula pagkabata ang nagkakatam ng kahoy sa dati niyang puwesto, gaya ng lagi niyang ginagawa. Habang pinagmamasdan ko siya, unang pumasok sa isip ko: ayokong mawala ang gawaing ito.
Hindi lang gusali at makina ang dapat ipamana. May karunungang nakaukit sa mga kamay at pagmamalaking naipapasa nang hindi binibigkas. Doon nagsimula ang lahat, nang maunawaan ko iyon.
“Magbago upang mapanatili ang mahalaga.
Sa tingin ko, ang paulit-ulit na paggawa nito
ang nagiging tradisyon.”
Sa kuwaderno ng kanyang ama,
iisang linya lamang.
Ano sa mga minana mo ang pinahahalagahan mo hanggang ngayon?
Ang kuwaderno ng ama ko. Puno ito ng tala ng mga order at sukat ng materyales, hindi ng magagarbong teorya sa pamamahala. Pero sa sulok ng isang pahina, nakasulat: “Isipin ang hinaharap ng taong gagamit nito.”
Ibig sabihin, hindi lang pasayahin ang kasalukuyang customer kundi isipin din ang panahong mga anak nila ang gagamit nito. Nakatulong ang iisang linyang iyon upang maintindihan ko kung bakit laging mahalaga sa ama ko ang madaling pag-aalaga sa muwebles.
Tuwing nag-iisip ako ng bagong produkto, binabalikan ko ang mga salitang iyon. Mahalaga ring tumugon sa uso, pero gusto kong gumawa ng mga bagay na lalong minamahal habang tumatagal ang paggamit. Iyon ang ubod na ayaw naming baguhin.
Bahagi pa rin ng buhay ng isang tao,
isandaang taon mula ngayon.
Anong uri ng kinabukasan ang gusto mong iwan?
Masaya ako kung pagkalipas ng sandaang taon, bahagi pa rin ng buhay ng isang tao ang ginawa namin. Ayos lang kahit malimutan ang pangalan ng gumawa. Sana'y magbigay ito ng ginhawa kapag hinawakan, at gustuhin nilang kumpunihin at gamitin muli.
Gusto ko ring mag-iwan ng kumpanyang maipagmamalaki ng mga kabataang nagtatrabaho rito ang kanilang gawain. Umaabot lang sa hinaharap ang kasanayan at mga kuwento kapag may susunod na tumatanggap sa mga ito.
