ஜன்னல் வழியே வந்த பிற்பகல் ஒளி மரத்தின் வரிகள்மீது மெதுவாக நகர்ந்தது. தந்தை பயன்படுத்திய குறிப்பேட்டை அவர் எடுத்தார். “நிறுவனத்தை ஏற்றுக்கொள்வதைவிட, இந்த மனிதர்களின் பணியை எதிர்காலத்திற்காகப் பாதுகாக்க விரும்பினேன்.” அந்த அமைதியான வார்த்தைகளிலிருந்து கதை தொடங்கியது.
நான் ஏற்றுக்கொண்டது நிறுவனத்தைவிட,
மனிதர்களின் கனவுகளையே.
குடும்பத் தொழிலை ஏற்க முடிவு செய்ததற்குக் காரணம் என்ன?
இளமையில் வெளியுலகில் என் திறமையைச் சோதிக்க விரும்பினேன். குடும்பத் தொழிலுக்குத் திரும்பும் எண்ணம் இருக்கவில்லை. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு ஒருநாள் பட்டறைக்குச் சென்றபோது அது மாறியது.
சிறுவயதிலிருந்து அறிந்த கைவினைஞர் வழக்கமான இடத்தில் வழக்கம்போல் மரத்தைச் செதுக்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் பணியாற்றுவதைப் பார்த்தபோது, இந்தப் பணி மறைந்துவிடக் கூடாது என்று முதன்முறையாக உணர்ந்தேன்.
கட்டடங்களும் இயந்திரங்களும் மட்டுமே தொடர வேண்டியவை அல்ல. கைகளில் பதிந்த அறிவும் சொற்களின்றிப் பரிமாறப்பட்ட பெருமையும் உண்டு. அதை உணர்ந்ததே தொடக்கம்.
“முக்கியமானதைப் பாதுகாக்க மாற்றம் செய்கிறோம்.
இதைத் தொடர்ந்து செய்வதுதான்
மரபாகிறது என்று நினைக்கிறேன்.”
தந்தையின் குறிப்பேட்டில் இருந்தது,
ஒரே ஒரு வரி.
உங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டவற்றில் இன்றும் எதைப் போற்றுகிறீர்கள்?
தந்தையின் குறிப்பேடு. அதில் ஆர்டர்களின் குறிப்புகளும் பொருட்களின் அளவுகளும் உள்ளன; பெரிய நிர்வாகக் கோட்பாடுகள் இல்லை. ஆனால் ஒரு பக்கத்தின் ஓரத்தில், “பயன்படுத்துபவரின் எதிர்காலத்தையும் நினைத்துப் பார்” என்று எழுதியிருந்தார்.
இன்றைய வாடிக்கையாளரின் மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல, அவருடைய குழந்தைகள் அதைப் பயன்படுத்தும் காலத்தையும் சிந்திப்பது. பராமரிக்க எளிதாக இருக்க வேண்டும் என்று தந்தை வலியுறுத்திய காரணத்தை அந்த ஒரு வரியால் புரிந்துகொண்டேன்.
புதிய பொருளை வடிவமைக்கும்போது அந்தச் சொற்களுக்குத் திரும்புகிறேன். காலத்தின் ரசனைக்கு ஏற்ப செயல்படுவது முக்கியம்; ஆனால் நீண்ட காலம் பயன்படுத்தப் பயன்படுத்தப் பாசம் அதிகரிக்கும் பொருட்களை உருவாக்க விரும்புகிறேன். மாற்ற விரும்பாத எங்கள் அடிப்படை அதுதான்.
நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்,
ஒருவரின் அன்றாட வாழ்வில்.
எப்படிப்பட்ட எதிர்காலத்தை விட்டுச் செல்ல விரும்புகிறீர்கள்?
நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் எங்கள் படைப்புகள் ஒருவரின் வாழ்வில் இருந்தால் மகிழ்வேன். உருவாக்கியவரின் பெயர் மறந்துபோனாலும் பரவாயில்லை. தொட்டவுடன் அமைதியளித்து, பழுதுபார்த்து மீண்டும் பயன்படுத்தத் தூண்டும் பொருளாக இருக்க வேண்டும்.
இங்கு பணிபுரியும் இளைஞர்கள் தங்கள் பணியைப் பெருமையுடன் பேசக்கூடிய நிறுவனத்தை விட்டுச் செல்ல விரும்புகிறேன். திறமையும் கதையும் அடுத்தவரிடம் சேரும்போதுதான் எதிர்காலத்துடன் இணைகின்றன.
