Popołudniowe światło z okna powoli przesuwało się po słojach drewna. Wziął do ręki notes ojca. „Nie chodziło tyle o przejęcie firmy. Chciałem, by praca tych ludzi miała przyszłość”. Od tych spokojnych słów zaczęła się historia.
Odziedziczyłem nie tylko firmę,
lecz także ludzkie nadzieje.
Co skłoniło pana do przejęcia rodzinnej firmy?
W młodości chciałem sprawdzić się w szerszym świecie. Nie zamierzałem wracać do rodzinnej firmy. Zmieniło się to pewnego dnia, gdy po długiej przerwie odwiedziłem warsztat.
Rzemieślnik, którego znałem od dzieciństwa, obrabiał drewno w swoim zwykłym miejscu, tak jak zawsze. Patrząc na niego, po raz pierwszy pomyślałem: nie chcę, żeby ta praca zniknęła.
Warto przekazywać nie tylko budynki i maszyny. Jest też wiedza zakorzeniona w ludzkich dłoniach i duma przekazywana bez słów. Od uświadomienia sobie tego wszystko się zaczęło.
„Zmieniać się, aby zachować to, co ważne.
Myślę, że z tego powtarzania
rodzi się tradycja”.
W notesie ojca,
jedno jedyne zdanie.
Co z odziedziczonych rzeczy nadal pan szczególnie ceni?
Notes ojca. Pełno w nim zamówień i wymiarów materiałów, a nie wielkich teorii zarządzania. W rogu jednej strony napisał jednak: „Pomyśl o dalszym życiu osoby, która będzie tego używać”.
Chodziło nie tylko o zadowolenie obecnego klienta, lecz także o czas, gdy mebla będą używały jego dzieci. To jedno zdanie pomogło mi zrozumieć, dlaczego ojcu tak zależało na łatwej konserwacji.
Gdy myślę o nowym produkcie, wracam do tych słów. Reagowanie na trendy ma znaczenie, ale chcę tworzyć rzeczy, do których ludzie przywiązują się coraz bardziej z czasem. To jest nasz niezmienny rdzeń.
Za sto lat,
w czyjejś codzienności.
Jaką przyszłość chciałby pan pozostawić?
Cieszyłbym się, gdyby za sto lat coś, co zrobiliśmy, nadal było częścią czyjegoś życia. Nazwisko twórcy może zostać zapomniane. Chciałbym, by dotyk tej rzeczy dawał spokój i by ktoś pragnął ją naprawić i używać dalej.
Chcę też zostawić firmę, w której młodzi ludzie mogą z dumą mówić o swojej pracy. Umiejętności i historie docierają do przyszłości dopiero wtedy, gdy ktoś następny je przejmie.
