May upuan sa pasukan ng pagawaan. Bilugan na ang mga sulok ng upuan, at may bakas ng paulit-ulit na paghawak sa mga patungan ng braso. “Alam ko agad na gawa iyon ng ama ko.” Nang tanggapin ng ikalawang henerasyong may-ari ang upuang iyon pabalik, nagsimula ang isang maliit na pagkakataong pag-isipang muli ang gawain ng kumpanya.
CHAPTER 01
Sa likod ng mga gasgas,
nakita ko ang isang buhay.
Ano ang nagtulak sa iyong mas pagtuunan ang pagkukumpuni?
Noong bagong salo ko ang kumpanya, paggawa lang ng bagong muwebles at pag-abot sa mas maraming customer ang iniisip ko. Maglabas ng bagong disenyo. Palakihin ang benta. Akala ko iyon ang tungkulin ko.
Isang araw, may customer na nagdala ng lumang upuang binili noong ama ko pa ang namamahala. Maluwag na ang mga paa nito. “Naisip kong palitan, pero kung maaari, gusto kong ipaayos at gamitin pa.” Nang tanungin ko kung bakit, sinabi niyang gusto niya ang pag-upo rito tuwing umaga habang kausap ang pamilya.
Para sa amin, maaaring isa lang itong upuan. Para sa kanya, naroon ang maraming taon ng buhay. Ang mga gasgas at pagbabago ng kulay ay mga tanda ng paggamit. Sa pagtingin ko lang sa talaan ng benta, hindi ko nakita ang lahat ng sumunod dito.
“Ayokong ang araw ng paghahatid ng muwebles
ay maging araw ng pagtatapos ng aming trabaho.”
CHAPTER 02
Sama-sama nating pagpasyahan
kung ano ang pananatilihin.
Binago ba ng pagkukumpuni ang paraan ng inyong pagtatrabaho?
Noong una, sinisikap kong ibalik ang muwebles sa anyong halos bago. Pero may humiling na huwag alisin ang isang gasgas. Gawa raw iyon ng kanyang anak noong maliit pa. Natutuhan kong hindi laging pareho ang mukhang maganda para sa amin at ang mahalaga para sa customer.
Ngayon, bago magsimula, tinatanong ko kung ano ang mahirap gamitin at saan ginagamit ang muwebles. Saka namin pinag-uusapan ang aayusin at iiwan. Hindi puwedeng hitsura lang ang batayan sa mga bahaging may kinalaman sa tibay. Ipinapaliwanag ko muna kung ano ang ligtas gawin at ano ang mahirap.
Siyempre, hindi lahat ay naaayos. Minsan halos kapresyo na ng bago ang pagkukumpuni. Gayunman, ipinapaliwanag namin ang mga dahilan at hinahayaang pumili ang customer. Para sa akin, bahagi rin ng trabaho namin ang panahong iyon ng pag-uusap.
Nakakatulong din ba iyon sa paggawa ng bagong muwebles?
Oo. Ipinapakita ng muwebles na bumabalik para ipaayos kung ano ang nangyayari matapos itong gamitin. Dito ba napupunta ang bigat? Tatagal ba ito kung napapalitan ang bahaging ito? Ang hindi namin matutuhan sa pag-iisip lang sa loob ng pagawaan ay naisasama sa susunod na disenyo.
CHAPTER 03
Gawaing maipapasa
sa susunod na may-ari.
Anong kinabukasan ang gusto mong iwan para sa pagawaan?
Ayokong manatili lang sa alaala ng ilang manggagawa ang karanasan sa pagkukumpuni. Itinatala namin ang materyales, mga hakbang, pati ang mga pinag-alinlanganan, upang mabasa rin ng mga kabataan. Hindi maipapasa sa papel lamang ang pakiramdam ng mga kamay, pero maiiwan ang daloy ng pag-iisip. Gusto kong magtrabaho kami nang magkasama, na ginagabayan ng mga talang iyon.
Minsan, nang ibalik ko ang naayos na upuan, sinabi ng customer, “Balang araw, gusto kong ibigay ito sa anak ko.” Hindi ko pa lubos maisip ang mundo pagkalipas ng sandaang taon. Pero maaari na ngayong ihanda ang upuang nasa harap natin upang maipasa sa susunod.
Marahil ganoon din ang kumpanya. Hindi kailangang tapusin ang lahat sa ating henerasyon; mag-iwan ng puwang upang may mabago ang susunod. Ganoon ko gustong ipasa ang gawaing natanggap ko mula sa ama ko.
