Przy wejściu do warsztatu stało krzesło. Narożniki siedziska były zaokrąglone, a podłokietniki nosiły ślady niezliczonych dotknięć. „Od razu wiedziałem, że zrobił je mój ojciec”. Dzień, w którym właściciel z drugiego pokolenia przyjął to krzesło z powrotem, stał się małym początkiem ponownego spojrzenia na pracę firmy.
CHAPTER 01
Za śladami
zobaczyłem życie.
Co skłoniło pana do większego skupienia na naprawach?
Po przejęciu firmy myślałem tylko o tworzeniu nowych mebli dla większej liczby klientów. Wprowadzać nowe modele. Zwiększać sprzedaż. Uważałem, że taka jest moja rola.
Pewnego dnia klient przyniósł stare krzesło kupione, gdy firmę prowadził mój ojciec. Nogi się chwiały. „Myślałem o nowym, ale wolałbym naprawić to i używać dalej”. Zapytany dlaczego, odpowiedział, że lubi co rano siedzieć na nim i rozmawiać z rodziną.
Dla nas to mogło być tylko jedno krzesło, ale dla tej osoby mieściło lata życia. Rysy i zmiany koloru świadczyły o używaniu. Patrząc wyłącznie na wyniki sprzedaży, nie dostrzegałem tego, co działo się później.
„Nie chcę, żeby dzień dostarczenia mebla
był dniem zakończenia naszej pracy”.
CHAPTER 02
Wspólnie zdecydować,
co zachować.
Czy naprawy zmieniły pana sposób pracy?
Początkowo starałem się przywracać meblom wygląd jak najbardziej zbliżony do nowego. Ktoś jednak poprosił, by zostawić jedną rysę — zrobiło ją jego małe dziecko. Nauczyłem się, że to, co nam wydaje się piękne, nie zawsze jest tym, co ceni klient.
Teraz przed rozpoczęciem pytam, co utrudnia korzystanie z mebla i gdzie jest używany. Potem ustalamy, co naprawić, a co zostawić. O wytrzymałości nie można decydować tylko na podstawie wyglądu. Z góry wyjaśniam, co da się zrobić bezpiecznie, a co będzie trudne.
Oczywiście nie wszystko można naprawić. Czasem koszt zbliża się do ceny nowego mebla. Mimo to wyjaśniamy powody i zostawiamy wybór klientowi. Uważam, że czas poświęcony na rozmowę też należy do naszej pracy.
Czy to wpływa również na tworzenie nowych mebli?
Tak. Meble wracające do naprawy pokazują, co dzieje się podczas używania. Czy właśnie tu działają obciążenia? Czy wymienna część wydłużyłaby ich życie? To, czego nie odkrylibyśmy, rozmyślając tylko w warsztacie, wraca do kolejnych projektów.
CHAPTER 03
Praca, którą można przekazać
kolejnemu właścicielowi.
Jaką przyszłość chciałby pan pozostawić pracowni?
Nie chcę, by doświadczenie napraw pozostawało tylko w pamięci kilku rzemieślników. Zapisujemy materiały, etapy, a nawet wątpliwości, aby młodsi też mogli je poznać. Wyczucia dłoni nie przekaże sam papier, ale można zachować tok myślenia. Chciałbym pracować wspólnie, korzystając z tych zapisów.
Kiedyś przy oddawaniu naprawionego krzesła klient powiedział: „Chciałbym kiedyś dać je dziecku”. Nie umiem jeszcze w pełni wyobrazić sobie świata za sto lat. Ale przygotować stojące przed nami krzesło do przekazania dalej możemy już dzisiaj.
Może z firmą jest podobnie. Zamiast kończyć wszystko za swojego pokolenia, zostawmy miejsce, by następni mogli coś zmienić. Tak chciałbym przekazać pracę otrzymaną od ojca.
